چندی پیش پوستری را در خیابان دیدم که بر رویش نوشته شده بود: " آیا می دانید برای بدست آوردن یک تن خمیر کاغذ 17 درخت قطع می شود؟ " از آن روز به بعد خیلی به این مسئله فکر کردم . به راستی هر کدام از ما در روز چقدر کاغذ بیرون می ریزیم و یا چگونه از آنها استفاده می کنیم ؟ نه فقط کاغذ بلکه خیلی چیزهای دیگری هم هست که اگر فقط یک هفته زباله هایی که بیرون می ریزیم را زیر نظر بگیریم خواهیم دید که اکثر ما تبدیل شده ایم به انسانهایی صنعت زده که با سرعت در حال نابود کردن طبیعت اطرافمان هستیم. تا کنون از خود پرسیده اید ما انسانهای امروزی متمدن تر هستیم یا آدمهایی که قرنها پیش زندگی
می کرده اند؟ البته اگر تمدن را در پیشرهت علوم امروزی و صنعت بدانیم قطعا ما متمدن ترین هستیم .
اما اگر آن را در اخلاق ، کردار و معرفت و احترام به طبیعت بدانیم قطعا گذشتگانمان روسفید تر از ما خواهند بود.
انسان صنعت زده دلش به این خوش است که مسیر را به سرعت می پیماید اما به کدام سو ، این را دیگر از یاد برده است و از یاد برده است که روزی صنعت را برای رسیدن به هدفش به وجود آورد و اینک خود هدف شده است. ومصرف گرایی نیز زایده همین صنعت زدگی ست که متاسفانه خیلی از ما به آن دچار شده ایم.
اشتباه برداشت نشود این جانب مخالف صنعت نیستم بلکه با انسانهای صنعت زده مخالفم .
و اگر با این نوشتار مخالفید فقط کافیست یک هفته زباله هایتان را زیر نظر بگیرید . البته شاید شما سربلند بیرون بیایید. امیدوارم.
( بابا آمین)
